|
LA CHAIR
improwizacja butoh
solo La chair (franc.) – mięso, ciało, miąższ, tkanka
[La chair] żywa tkanka cielesności;
więź świadomości z Bytem; cielesność świadomości; cielesna tkanka świata – cielesna tkanka ciała – Byt tajemnica surowego świata doświadczenie surowego bytu nieskończoność Lebenswelt, logos Lebenswelt moje ciało jest zrobione z tej samej tkanki cielesności, co świat; w tej tkance cielesności mojego ciała świat uczestniczy, on zachodzi na nią, a ona zachodzi na niego; pozostają one w stosunku wzajemnej transgresji czy wzajemnego przekraczania. moje ciało jest Nullpunkt wszystkich wymiarów świata; zważywszy stosunek ciało-świat, występuje tu rozgałęzienie się mojego ciała i rozgałęzienie się świata i odpowiedniość jego wnętrza i mojego zewnętrza, mojego wnętrza i jego zewnętrza; Tkanka cielesności nie jest materią, nie jest umysłem, nie jest substancją. Można by ją określić starym terminem „żywioł”. Tkanka cielesności jest „żywiołem” Bytu. [Le chiasma] Splot, Chiasma, poprzez którą to, co objawia mi się jako byt, jawi się w oczach innych jako jedynie „stan świadomości”; chiasma jest wymianą ja-inny, ja-świat: to, co rozpoczyna się jako rzecz, kończy się jako świadomość rzeczy, to co rozpoczyna się jako „stan świadomości”, kończy się jako rzecz; chiasma moje ciało-rzeczy, urzeczywistniana poprzez podwojenie mojego ciała w to, co wewnętrzne i w to, co zewnętrzne, - oraz także podwojenie rzeczy (ich wewnętrzność i zewnętrzność); właśnie dlatego, że istnieją te dwa podwojenia, możliwe jest: wprowadzenie świata pomiędzy dwie warstwy mojego ciała, wprowadzenie mojego ciała pomiędzy dwie warstwy każdej rzeczy i świata. sens przed logiką λογος ενδιαθετος (logos endiathetos) każda znana nam myśl przydarza się ciału „myślenie” (cogitatio) żyje przed nami, nie w nas Niewidzialne Widzialnego to, co widzialne, jest brzemienne niewidzialnym duch jako druga strona ciała [jak] związek tego, co wypukłe i tego, co wklęsłe; dusza stanowi niszę ciała, ciało jest wypełnieniem duszy; wnętrze zewnętrza, zewnętrze wnętrza la chair, le chiasme (z „Widzialne i Niewidzialne” M. Merleau-Ponty) |
|
|
8 PUSTYŃ solo butoh
koncepcja, reżyseria, oprac. muzyki, kostium, światła, taniec:
Sylwia Hanff
realizacja świateł: Grant Henessy
"Weź to, by przewędrować przez osiem pustyń." (rytualna formuła Azteków)
Poszukuję teatru tańca butoh jako rytuał transformacji, w którym umysł za stanu
emocjonalnego przechodzi w stan stasis - absolutnej równowagi
znoszących się wzajemnie przeciwieństw, stan Pustki. Dopiero w takim
stanie ujawniają się głębsze pokłady świadomości.
W tańcu butoh każdy gest - powolny i wysublimowany, choć
nie-doskonały, nie-dopełniony, gest zawieszony pomiędzy widzialnym i
niewidzialnym, jak wiersz haiku, staje się wydarzeniem egzystencjalnym
i próbą uchwycenia momentu zjawiskowej ulotności, odsyłając
jednocześnie do ukrytego bezmiaru niezjawiskowej Pustki.
"Butoh należy zarówno do życia, jak i do śmierci. Jest
urzeczywistnieniem dystansu między istotą ludzką a nieznanym" (Ushio
Amagatsu). PREMIERA 26 KWIETNIA 2009
WROCŁAW, MANDALA PERFORMANCE FESTIWAL
Godz. 20.00, Scena Kalambur
ul.Kuźnicza 29a Wrocław
|
|
|
Ukiyo – the floating world |
|
|
|
|
Ukiyo – the floating world – a butoh dance performance. The Japanese
word ukiyo – the floating world refers to the elusiveness of the passing
moments. TL’s performance does not reflect the reality but takes the
spectator into a hypnotic world of poetic images. The performance
becomes a microscope-like tool, in this case used to examine the nature
of reality. The tension between the meditative movement of the butoh
dance, the energy of ‘total presence’ of dancers-performers on the one
hand and the rush of the street in a contemporary city on the other,
provokes the spectator to stop and verify the rightness of division
between what is real and what is illusory. The inhabitants of the city,
thrown out of the rut of habits, forced to stop and overcome the limits
of everyday existence, will be provoked to look anew at the streets,
buildings, and other people, whom they usually pass by in a hurry…
The Prologue to the performance is the Messengers’ travel along the
streets of the city in a meditative step of hokotai. The Messengers stop
time and break down everyday reality. The sound of the bell in dancers’
hands, repeated in a steady rhythm, stops people’s flight of ideas for a
split second. |
|
|
Koncepcja, reżyseria i opracowanie muzyczne: Sylwia Hanff Instalacja plastyczna: Tomasz Bazan
Taniec butoh: Sylwia Hanff i Tomasz Bazan Ukiyo to projekt radykalnie eksplorujący energię Hokotai – „chodzącego ciała” i kroku Pustki oraz koncepcję „przepływającego świata” jako stanu umysłu. Teika to jeden z najpiękniejszych i najbardziej znanych dramatów japońskiego teatru No, w którym duch Shokushi prosi mnicha o modlitwę, uwalniającą ją od wspomnienia nieszczęśliwej miłości do Teiki, namiętności pod postacią bluszczu oplatającej jej grób. Shokushi pragnie jednak tylko chwilowej ulgi i powraca do grobu, by pozwolić „bluszczowi Teiki” opleść się na nowo. Performance-instalacja jest otwartą formą, w której widz samodzielnie porusza się i wybiera czas i miejsce obcowania z formą widowiska. Ukiyo-Teika jest formą drogi, którą przebyć musi każdy z nas osobno, nadając samodzielnie znaczenie napotkanym obrazom. PREMIERA: 25 KWIETNIA 2008, WROCŁAW, MANDALA PERFORMANCE FESTIWAL |
|
|
LIMEN THEATRE & AMOK.POSITIVE
A butoh dance show by Sylwia Hanff, multi-medial arrangements by Andrzej Turczynowicz: music played live to a background of film images and slides. Andrzej Turczynowicz – the creator of the AMOK.POSITIV project.
Intuitive improvisation, in which ethnic, primordial motifs appear, is the basis of his work. He rejects intellect in the process of integrating image, sound and movement. He plays electric guitar, saaz, didjeridoo, drums and other instruments.
|
|
|
EACH THING HAS ITS EVENING FACE |
|
|
|
|
Butoh dance, Sylwia Hanff solo, 30 minutes, 2003.
‘Nothingness is both empty and full. ... This Nothingness or Fullness we name the PLEROMA […] In the pleroma there is nothing and everything. It is quite fruitless
to think about the pleroma, for this would mean self-dissolution’ (C.G.Jung)
|
|
|
SLEEPWALKERS – who dreams and who is dreamt?
Sleepwalkers glide around a contemporary city, a labyrinth of streets and skyscrapers immersed in darkness, searching for the legendary land of Limbus, where all that was wasted on Earth is buried: lost time, promises not kept, and prayers unheard, tears shed for nothing. In the modern world of technology and information, artificial organs, overcrowded cities, violence and isolation, a cold world entangled in wires, a world more and more virtual, one cannot be sure of the status of human existence. The sleepwalkers haunted by the premonition of a cataclysm and a longing for being human, negate the vertiginous craziness of the world. Their craziness laughs at the civilisation of death. As shamans, they submerge themselves into dark chaos, to rebuild the relation of man with himself and the Universe.
LIMEN THEATRE and guests
Idea: Sylwia Hanff
Music and video art: Robert Jędrzejewski
Performing: Atsushi Takenouchi, Sylwia Hanff, Robert Jędrzejewski (cello).
Atsushi Takenouchi – a Japanese butoh dancer; born in 1962 in Matsuzaka, started dancing butoh in 1980 in Hoppo-butoh-ha, one of the most important groups, with which he ended his cooperation by performing a choreography of Tatsumi Hijikata (one of the two founders of butoh dance); since 1986 Atsushi Takenouchi has been dancing solo: performances, Tanagokoro, Ginkan, Itteki, Jinen, Stone, Tenmon, Gekkai, Koe and group performances: New Tanagokoro and Breathing Heritage; he leads workshops for professional performers, amateurs, children and parents (for 10 years he has been teaching a class at a school camp for children), disabled people and instructors working with them; he worked on performances many times with the participants of his workshops; he has performed and led workshops worldwide; with the recommendation of Kazuo Ohno (one of the two founders of butoh dance) he was awarded a year-long artistic scholarship from the Japanese Government; he has visited Poland several times, invited by cultural centers in various towns (Warsaw, Poznań, Szczecin, Wrocław, Lublin, Olsztyn).
Robert Jędrzejewski http://free.art.pl/intuitive – cello, composer, intuitive musician, creative improviser, studied at the Cracow Music Academy in the cello class of Prof. Łapiński, the composition class of Prof. B. Schaeffer; courses in contemporary music performance and composition in Cracow, Stuttgart, Avignon (IRCAM), Gdańsk (under the supervision of Prof. A. Kaczyński), he was scholarship holder of the Płock Foundation; he cooperates with the Performer Theatre and is an organiser of the Festival of Intuitive Arts FORTALICJE. The co-founder of SALULUEKIP, a duet of improvising composers (with Anna Jędrzejewska). The group acts on the border of intuitive, computer, electronic music and audio-art. The concerts are accompanied by performances or video-art. They draw from contemporary music, building their own structures and a peculiar musical language. Teetering between artistic concept and intuition is the essence of the performance. Currently, he is involved in the realization of the Video Partytura project – an intuitive inspiration for the composer and a new point of view for the audience.
The performance was prepared at the request of the Warsaw Festival ‘Culture Zone’, organised by the City Council of the City of Warsaw and the Stołeczna Estrada (Capital Stage), June 2004.
|
|
|
Repertuar